Χρήστος Βενέτης – Christos Venetis

Γεννήθηκε το 1967 στα Ιωάννινα.

Είναι απόφοιτος του τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Α.Π.Θ., όπου διδάσκει ως Ειδικό Εκπαιδευτικό Προσωπικό.

Το έργο του έχει παρουσιαστεί σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις σε γκαλερί και διεθνείς art fairs σε διάφορες Ευρωπαϊκές πόλεις όπως Άμστερνταμ, Ρόττερνταμ, Βερολίνο, Κολωνία, Ζυρίχη, Βασιλεία, Παρίσι, Μασσαλία, Νίκαια, Μαδρίτη, Λουξεμβούργο και στο Τόκυο.

Το 2018 παρουσίασε το έργο του στο ίδρυμα WAP στη Σεούλ, το 2016 στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη και το 2015 στο Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τράπεζας στη Θεσσαλονίκη.

Έχει συνεπιμεληθεί την έκθεση ‘’Αναφορά/ Αναπαράσταση’’ στο Εβραϊκό Μουσείο στη Θεσσαλονίκη.

Συνεργάζεται με την γκαλερί Martin Kudlek στην Κολωνία και την γκαλερί Patrick Heide στο Λονδίνο.

Ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη.

Christos Venetis was born in Ioannina, Greece in 1967 and graduated from the faculty of Fine Arts of the Aristotle University in Thessaloniki.

He has presented his work in solo and group gallery shows and international art fairs in several European cities such as Amsterdam, Rotterdam, Berlin, Cologne, Zurich, Basel, Paris, Nice, Marseille, Luxembourg, Madrid, Vienna and in Tokyo.

He has also, presented his work at WAP Foundation in Seoul in 2018, at the State Museum οf Contemporary Art in Thessaloniki in 2016 and at the National Bank of Greece Cultural Foundation in Thessaloniki in 2015.

He co-curated the exhibition “Reference / Representation’’at the Jewish Museum in Thessaloniki in 2011.

He collaborates with Martin Kudlek gallery in Cologne and Patrick Heide gallery in London.

He lives and works in Thessaloniki.

1

Operation Mincemeat Asides, ΜΙΕΤ
Installation view

2

Operation Mincemeat Asides, ΜΙΕΤ
Installation view

Επιχείρηση κιμάς (Operation Mincemeat) ονομάστηκε μια επιτυχημένη επιχείρηση παραπλάνησης των ναζί από τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες στη διάρκεια του Β’ παγκόσμιου πολέμου. Σκοπός της ήταν να τοποθετηθούν παραπλανητικά έγγραφα περί απόβασης στην Ελλάδα σ’ ένα πτώμα που θα ξεβραζόταν σε ακτή της Ισπανίας, ώστε να συγκαλυφθεί η πραγματική απόβαση στη Σικελία. Αφού βρέθηκε το κατάλληλο πτώμα, κατασκευάστηκε μια ψεύτικη ταυτότητα για τον νεκρό: ονομάστηκε «ταγματάρχης Ουίλιαμ Μάρτιν του Σώματος των Βασιλικών Πεζοναυτών».

Για να γίνει πιο πιστευτή η ιστορία, επινοήθηκε μια μνηστή για τον ταγματάρχη, η Παμ, φωτογραφίες της οποίας καθώς και ερωτικές επιστολές θα συνόδευαν τον «νεκρό». Του “δόθηκαν” επίσης μια αρμαθιά κλειδιά, ένα χρησιμοποιημένο εισιτήριο για θεατρικό έργο πρόσφατα ανεβασμένο, ένα δικαιολογητικό διαμονής σε Λονδρέζικη Λέσχη, σπίρτα και άλλα μικροαντικείμενα. Τις ερωτικές επιστολές της Παμ τις έγραψε η Πατρίσια Τρέχηρν, υπάλληλος της ΜΙ 5. Τη μία και μοναδική επιστολή που επρόκειτο να αποστείλει ο Μάρτιν την έγραψε ο πλωτάρχης Μόνταγκιου, ο επικεφαλής της επιχείρησης. Λάτρης της λεπτομέρειας, ο Μόνταγκιου είχε γράψει περισσότερες εκδοχές της επιστολής, οι οποίες σήμερα βρίσκονται στα Εθνικά Αρχεία της Αγγλίας, στον φάκελο Operation Mincemeat.

Αυτό που αποσιωπήθηκε από την Ιστορία ήταν η ύπαρξη του ταγματάρχη Τομ, στον οποίο είχε ανατεθεί αρχικά η σύνταξη της επιστολής προς την Παμ. Ο Τομ δεν κατάφερε ποτέ να συντάξει την επιστολή ή αρνήθηκε. Ο ίδιος θεωρούσε την ιστορία του Μάρτιν και της Παμ ως τον έρωτα ενός “δισθανούς” και μιας “ανύπαρκτης”, που καλούνταν να σηκώσουν στις πλάτες τους το βάρος της Ιστορίας. Εξάλλου, δεν γνώριζε για τον έρωτα πολλά, τις συνήθειές του ίσως, ή τη βία του. Πάντως διαισθανόταν την ύπαρξή του. Συνταξιοδοτήθηκε πρόωρα και πέθανε στις 5.3.1967 σε μια φτηνή πανσιόν του Ανατολικού Λονδίνου, πιθανώς από μακροχρόνια χρήση μορφίνης σε μορφή δισκίων. Το μόνο αξιόλογο που βρέθηκε στα προσωπικά του αντικείμενα ήταν ένα ημερολόγιο, όπου συνέτασσε μια λίστα. Ο χαρακτήρας της λίστας υποδήλωνε μια προσπάθεια κατονομασίας των πραγμάτων και αισθησιακής κατοχής τους. Στην πρώτη σελίδα διαβάζουμε:

Το αυθύπαρκτο μιας παιδικής ζωγραφιάς, τρυφερότητα της αυλής το απόγευμα, απώλεια των αερισμένων σεντονιών, κάθαρση των φρεσκοσιδερωμένων ασπρορούχων, αβουλία των βρώμικων πιάτων, νιότη των μαύρων αλόγων, γήρας της εγκαταλειμμένης παραλίας, ο τριγμός των οδόντων

Operation Mincemeat was the name of a successful operation set up by the British Secret Service to misinform the Nazis during the 2nd World War. The purpose was to place documents on a corpse to be washed up on a Spanish shore concerning supposed allied landings in Greece as a decoy for the real landings on Sicily. A suitable corpse having been found, it was provided with a fictitious identity, ‘Major William Martin of the Royal Marines’.

To make the story more convincing, a fiancée by the name of Pam was invented for the major, together with photographs and love letters for the ‘dead’. Also accompanying the major were a bunch of keys, a theatre ticket stub for a recently staged show, bills for a stay at a London club, matches and other assorted objects. Pam’s love letters were penned by Patricia Trehearne, an MI5 officer. The only letter to be sent by Martin was written by Lieutenant Commander Montagu, head of the operation. Ever meticulous, Montagu had written other versions of the letter, which today are to be found in the British National Archives in the file Operation Mincemeat.

Hushed up from this story however was the existence of one Major Tom, to whom was originally assigned the task of writing the letter to Pam. Tom never managed to write the letter or indeed refused to write it. He regarded the story of Martin and Pam as the love of a ‘twice-dead’ man and a ‘non-existent’ woman assigned to bear the burden of history on their shoulders. And in any case he knew little about love and neither, perhaps, its ways nor its violence. He did however sense its existence. He took early retirement and died on 5.3.1967 in a cheap boarding house in East London, most likely following years of morphine abuse in the form of tablets. The only thing of interest found among his personal belongings was a diary containing a list. The list itself suggests an attempt at naming the objects and their sentimental ownership. We read on the first page thus:

The self-existence of a childhood painting, the tenderness of the yard of an afternoon, the loss of aired sheets, the catharsis of freshly-ironed whites, the unwillingness of dirty crockery, the youth of black horses, the senescence of the abandoned shore, the gnashing of teeth…

3

pencils on paper
30 x 40 cm

4

pencils on paper
30 x 40 cm

5

pencils on paper
30 x 40 cm

6

pencils on notebook
21 x 31 cm

7

pencils on notebook
21 x 31 cm

8

Anaemic Archives
installation view
detail

9

Pencils on book cover
20,5 x 31 cm
10
Pencils on book cover
20,5 x 31 cm
12
Pencils on book cover
20,5 x 31 cm
13
Pencils on book cover
20,5 x 31 cm
14
Pencils on book cover
30,5 x 39 cm

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s